Contemplatie

Het is bloedheet en eigenlijk heb ik al weken nergens zin in. Zomer brengt mij nooit in een productieve modus. Daar draagt de zomervakantie van de kinderen dan ook zeker niet bij aan toe. Ik kan moeilijk werken met kinderen om mij heen en heb eigenlijk de behoefte om te lantefanteren en te  dromen. In de afgelopen jaren heb ik dus ook geleerd de zomer te gebruiken voor onderzoek.

Waar sta ik? welk pad wil en/of ga ik op?

Wij mogen niet klagen wij westerlingen. Wij creatieve westerlingen al helemaal niet. Ik ben mij terdege bewust van mijn bevoorrechte positie. Maar met mijn creativiteit komt ook een bepaalde ontvankelijkheid. De fijnzinnigheid, noem het een flinterdun aura, om van alles door te laten en om te zetten in tactiele voorwerpen, een gedicht, liedje of schilderij. Prachtig mooi maar ook vermoeiend. Want je neemt niet alleen de mooie dingen op ook de zwaardere en donkere kanten van het leven worden opgezogen. Lange tijd wist ik niet goed hoe mijn emoties te kanaliseren en vloog ik alle kanten op. De laatste jaren stroomt mijn energie behoorlijk een richting op en heb ik geleerd te vertrouwen op die energie. Te “weten” dat het universum mij stuurt wat ik nodig heb.

Zo ook de bijzondere ontmoeting met pionier begrafenisonderneemster Sussane.  Wij spraken elkaar nadat ik haar vond op Instagram en ontroerd was door haar initiatief voor de workshop om je eigen lijkwade te ontwerpen.

De dood heeft mijn leven getekend. Ik heb er een trauma door opgelopen maar dat had niet gehoeven leer ik gaande weg. Door te praten met Sussanne realiseerde ik mij dat zelfs heden ten dagen dood een taboe is en nog steeds bij kinderen wordt weggehouden. We spreken erover als het ons is overkomen maar in het alledaagse leven heeft het geen plaats. Wuiven we het weg of is het “te zwaar”.  Maar waarom? Waarom spreken we niet met elkaar over het in liefde afscheid nemen. Het dragen van overledenen en het een plek geven van het gemis.  Dat wat allemaal zo mis is gegaan in mijn leven…. Ik heb me er bij neer gelegd en realisseer me nu ook dat hiet niet desondanks maar dankzij dit leven is dat ik ben wie ik ben en ik maak wat ik maak. Het is daarom dat mijn poppen een extra laagje hebben en mensen benoemen ontroerd te zijn door mijn werk. Iedere keer als ik iets maak neem ik ook weer een klein beetje afscheid. En dat is de cirkel. Omdat iets wat ooit bestaan heeft nooit verdwijnt….